رفتار نو

استفاده از تشویق

2009-07-07T12:14:00.000-07:00

در یکی‌ از روزهای عادی زندگی ما در این شهر و دیار، بعد از یک روز کار پر از حرکت و فعالیت، راهی‌ مرکز ورزش نزدیک به مکان سکونت خود شدم.

امیدوار بودن که با کمی‌ ورزش و تحرک بدنی موفق شوم که خستگی‌ فکری و کاری خود را دارمان کنم و کمی‌ به سلامتی‌ جسمی‌ خود کمک کنم. با ورود به استخر چشمم به یک گروه کودکانی افتاد که دور مربی‌ خود حلقه زده بودنند و با دقت فراوان به توضیحات ایشان گوش میدادند. از زاویه دید من این گروه کوچک شامل پنج یا شش کودک زیر ده سال بود و بیدرنگ میشد که درجه خوشحالی را در حرکت بدن این فرزندان مشاهده کرد. مربی‌ شنا با تمام علاقه و توجه خود، حرکت پرش در آب و حرکات مناسب را نه تنها بااستفاده از کلام، بلکه با ژست بدن خود به شاگردانش می‌‌آموخت. پس از توضیحاتی کوتاه و در خور حوصله کودکان زمان تمرین عملی‌ و تمرین توضیحات مربی‌ بود. شاگردان که در یک صف خود به خودی و پر از هیجان ایستاده بودند، با سوت مریی و حرکت دست ایشان آهسته و با کمی‌ ترس به درون آب میپریدند. این پرش کوتاه همراه بادست و پا زدن و برگشت با شتاب کودکان به لبهٔ استخر توام میشد، و پس از خروج از آب، دوباره صف پرش تکمیل میشد. این صحنه آنچنان به نظرم زیبا، پیوسته، و با تداوم بود که م را به ادامه مشاهده برمی‌ انگیخت.

با خود می‌ اندیشیدم که‌ای کاش که در جامعه ایرانی‌ ما هم اینگونه تشویق‌ها و توجه به کودکان بیشتر مورد بحث قرار میگرفت।. استفاده از تشویق برای تربیت کودکان بجای مجازات و یا هر روش دیگر امریست که در علم روانشناسی‌ به آن توجه خاصی‌ میشود و بسیار کاربردی قلمداد میشود। این مشاهده عادی بسیار برای من آموزنده بود، و امید به تشویق دید مثبت در امر فرزند پروری.।

نقش مهم پدر بودن

2009-05-06T20:54:00.000-07:00

از مهاجرت هر چه سخن بگویم باز هم کم گفته ایم. ما ایرانیان مهاجرت خود را هنوز که هنوز است

باور نکرده ایم و بسیار اندک یا پیش و پا افتاده به بحث و یافتن راهکار‌های مناسب برای تطابق در این شرایط پرداخته ایم.

با گرفتن جشن عید نوروز، سیزده بدر، و مراسم دیگر ما سعی‌ بر زنده نگاه داشتن فرهنگ خود می‌کنیم، ولی‌ ازپژوهشی عمیق در مورد عوض شدن راه و راسم زندگی ما ایرانیان پرهیز می‌کنیم.

از انجایی که این دهکده جهانی‌ به ما اجازه میدهد که مردان برخی‌ از خانواده‌های ایرانی‌ در ایران کار کنند تا که همسر و فرزندان ایشان در کانادا یا دیگر کشور‌های غربی زندگی کنند، مهاجرت هنوز امری قریب است.

جالب توجه است که در بین کمتر گروهی از مردمان دنیا این چنین مهاجرتی امکان پذیر است.

پدرانی که در ایران کار میکنند تا هزینه مسکن و تحصیلات و دیگر مخارج خانواده خود را در این طرف دنیا بپردازند.

البته نمی‌توان کتمان کرد که شرایط برعکس هم وجود داشته باشد، ولی‌ توجه این نوشته کوتاه بر نقش پدر است.

با اینکه بسیاری از پدران وظیفه نان آوری خانواده را به خوبی‌ انجام میدهند، ولی‌ پرسشی مطرح میشود که وظیفه سرپرستی، محبت، و حمایت پدرانه چگونه عرض یابی‌ میشود؟ مطرح کردن این پرسش که وظیفه و نقش پدر بودن چیست شاید کمی‌ دردناک باشد، ولی‌ ما نمیتوانیم هزاران نوجوان و جوان ایرانی‌ را که بدون پدر در خارج از ایران زندگی‌ میکنند فراموش کنیم.

البته در بحث نقش مهم پدر بودن با توجه به تعداد بیشمار پدران غایب، ما وارد دلایل گوناگون این غیبت خارج از مسئله کار و تامین درامد خانواده نمیشویم. در این بحث روی سخن ما به پدرانی که به راههای ناعادلانه از خانوادهها جدا میشوند نیست. همچنین ما متوجه هستیم که بسیار پدرانی هستند که به اجبار از فرزندان خود جدا میشوند، و یا موانعی خارج از اختیار ایشان شانس زندگی در کنار فرزندان را از ایشان میگیرد.

هر چند که شرایط اجتماعی ما ایرانیان به اندازه سیصدو شصت درجه با همه ملیت‌های دیگر فرق می‌کند، ولی‌ نیاز فرزندان انسان به داشتن پدری توانا و حاضر و همیطور مادری مهربان و آموزنده، همیشه وجود داشته و خواهد داشت.

دیده میشود که تعداد بسیاری از خانواده‌های ایرانی‌، در گذرگاه این سی‌ سال بهم ریخته گی نظام فرهنگی‌ و ملیتی ما، نوجوانان و جوانان خود را تنها در اقصا نقاط دنیای پهناورمسکن میدهند هر چند که پدر یا گاهی مادر و یا هر دو در ایران کار میکنند.

به روشنی میشود دید که مهاجرت این گونه , نه تنها به نفع جوانان ایرانی‌ ما نیست، بلکه نقش سرپرستی پدر و مادر به زیر سوال میرود.

واضح است که مهاجرت و دلیل آن یک پدیده بسیار پیچیده است، ولی‌ نقش پدر بودن تعریف خاص خود را دارد. بحث غیبت پدران و نقش فعال آنان در زندگی جوان ایرانی‌ نیاز به تحقیق و برسی‌ بیشتر دارد، اما در یک قالب کلی‌ از طریق مشاهده و تجربه میشود به اهمیت این جریان اشاره کرد. در این میان، بسیاری فرزندان بین مادران مقیم در کانادا یا دیگر کشورهای غربی و پدران شاغل در ایران در حل حرکت و مهاجرت دائم هستند.

اینجاست که میشود این پرسش را مطرح کرد که در این صورت ثبات، آرامش، برنامه ریزی برای آینده، و استقلال فردی، حرکت خلاق برای این نسل همیشه در حرکت کجا میرود؟

این جوانان که از داشتن پدری همدم به دلایلی محروم بوده‌اند، چگونه پدران و مدرانی برای فرزندان خود خواهند بود؟ مهاجرت ابعاد پیچیده بسیاری دارد که از دریچه چشم فرهنگی‌ ما پنهان مانده. امید که بتوانیم این آگاهی‌ را بوجود آوردیم که فرزندان ما به وجود پدران و مدرانی حاضر و فعال در کنار خود احتیاج دارند.

شاد باشید

پوران پور اقبال

تشویش و یا نگرانی

2009-05-01T12:44:00.000-07:00

تشویش، دلواپسی، اضطراب و یا نگرانی همه دلیلی‌ برای یک نا توانی‌ فیزیکی‌، فکری، روانی‌، و احساسی‌ است که متاثر از راه و روش زندگی‌ و نوع برخورد به مسائل روزمره میتواند به اشکال متفاوت بروز کنند.

تشویش و یا نگرانی یک حوصله و یا حالت بودن است در شرایط فشار،خستگی‌ فکری یا بدنی، ناراحتی‌، سنگینی‌ احساسی‌، و یا شرایط بیم و هراسمیتوانند چند برابر شوند.

وجود تشویش درونی تاثیر مستقیم بر فیزیک بدن ما می‌گذرد واحساس طپش قلب فراوان، لرزش، رعشه، تکان غیر عادی، احتیاط بیش از اندازه، گوش بزنگی نگران کننده، و یا حرکت متسی چشمیاز عوارض محسوس بشمار میروند.. گاهی اوقات علائم احساسی‌ از ترس شباهت زیادی به ناراحتی‌ قلبی دارد و فرد میتواند سراسیمه خود را به دکتر نشان دهد. در صورتی‌ که علائم بسیار شباهت دارند و کمک لازم همیشه از راه دارو‌درمانی نیست..

به نوعی وقتی‌ که به زبان روزمره اعلام می‌کنیم که دل و دماغ انجام کاری نداریم، ما از یک احساس نافذ و پیگیر صحبت می‌کنیم که حالت وجودی و بودن ما را به زیر سوال میبرد. تشویش و نگرانی و یا اضطراب اگر طولانی مدت باشد میتواند به ریشه بیماری روحی تبدیل شود، و در این مقطع زندگی‌ روز مره و وظایف کاری فرد دچار اختلال میشود. احساس تشویش و یا نگرانی همیچ دلیل بیرونی ندارد، ولی‌ ترس حاکی‌ از وجود یک خطر خارجی‌ و یا احساس این خطر در وجود فرد است. نگرانی در مورد انجام یک کار در آینده و یا ترس از نتایج یک کار احساسی‌ عادی است، ولی‌ اگر این احساس همیشگی‌ و طولانی مدت باشد و فرد را از عملکرد‌های خویش باز نگاه دارد،، آنگاه فرد نیاز به درمان دارد.

آگاهی ‌ توانا ایی‌ میا فریند..

پوران پور اقبال

فرق حوصله با احساس:

2009-05-01T11:55:00.000-07:00

در شرایطی ما احساس کم حوصلگی یا "سر دماغ نبودن" می‌کنیم. در تجربه این احساس، ما یک فکری را هم که وابسته به این احساس است در ذهن خود میپرورا نیم. گاهی، فکر اینکه چه مقدار از رفتار دیگری رنج می‌بریم، میتواند به تشدید احساس سر خوردگی و یا آزردگی خاطر بیافزاید. در این روحیه شرایط فیزیکی ما دچار تغییر و تحول میشوند؛ هورمون‌های منفی‌ بیشتر تولید شده و رفتار ما متاثر از احساسات ما دگرگون میشوند.

حوصله ، حالت بودن ماست، این حالت مداوم است و پیگیر یا نافذ.

احساس یا محرک نفس، نتیجه تجربه کردن ماست که به شکلی‌ بیان میشود. احساس شبیه هوایی‌ است که در منا طق مختلف میتواند ابری، آفتابی، صاف، و یا گرفته باشد.

حوصله یک نشانه است، یا یک علامت برای رفتار - گفتار - و احساس ما در یک مسائل مشخص در صورتی‌ که احساس نمایان گر هوای درون وجود ماست.

افراد دمدمی مزاج به دلایلی فاقد کنترل احساسی‌ و حوصله هستند، به همین دلیل هم هیچگاه نمی‌شود حوصله و یا عواطف اینافراد را پیشبینی‌ کرد.

به امید با حوصله بودن و کنترل احساسات.

پوران پور اقبال

بر رسی‌‌ همه جانبه زندگی‌ افراد

2009-05-01T11:36:00.000-07:00

تاریخ علم روانشناسی‌ برمیگردد به دنیای فلسفه، معرفت، و دنیایی که سوال مهم دانشمندان این بود که ما چه هستیم، چگونه بوجود آمده ایم، چگونه میدانیم، از کجا میاییم و به کجا میرویم. در قرن هیجدهم دید تحقیق علمی‌ به افرادی بود که بطور ناگهانی و یا در یک دوران طولانی مدت رفتارهای عجیب از خود نشان میدادند. گروه مورد توجه زنانی بود که به قول فروید، هیستریک بودند و یا دچار تشنج و تنش‌های عصبی بودند. در دنیای که فرق بین نرمال و غیر نرمال نامشخس است، باید بدانیم که علم روانشناسی به‌ بر رسی‌‌ کلی‌ و همه جانبه زندگی شخصی‌ افراد می‌ پردازد تا بتواند شناخت نسبی‌از رفتارها، افکار، و روابط بین انسانی‌ که دچار اختلال میشوند به دست آورد. .

برای درک مقوله ادراک، درک و یا شناخت، بایستی بدانیم که تشکیل، داشتن، و ترجمه احساس به اشکال مختلف صورت می‌گیرد. درک از یک جسم، یک بحث، یک واقعه، و یا یک احساس نیاز به درک احساسی‌ و یا داشتن تصویر از فرم، شکل، الگو، نقش، و دیگر خصوصیت این پدیده داریم. این مشاهده، تجربه، آگاهی‌، و دریافت , زمانی‌ کامل میشود که ما از احساسات لمسی, چشای، شنوی، بینایی، وادرکی خود بهره ببریم تا یک تصویر در ذهن خود بوجود بیاوریم. ما زمانی‌ می‌‌اموزیم که تغییری در تجربیات خود که همه جانبه هستند، احساس کنیم. شناخت مفاهیم، پذیرفتن قواعد زندگی، و بها دادن به ارزش‌های انسانی‌ همه از همین دریچه آموخته میشوند و با تمرین درونی میشوند.

افکار ما عموما به ما میگویند که در یک شرایط خاص چه احساسی‌ خواهیم داشت و نوع این احساس چه می‌باشد. گاهی اوقات افکار ما بدور از رفتارهای ما عمل میکنند، یعنی‌ رفتار و افکار ما در دو سیر متفاوت میچرخاند. فکر ما در هنگام انجام کارهای خود به خودی به دور از رفتار عمل میکنند. بطور مثل در هنگام رانندگی‌ و یا شرایط دیگر که ما بدون فکر کاری را انجام میدهیم. همه ما یک سری رفتار‌ها را مرتب در مغز خود تکرار می‌کنیم و یا در فکر خود آنهارا پرورش میدهیم. توقعات ما از زندگی، دید ما به دیگران، طرز فکر ما نسبت به شروع و پیدایش یک احساس تشویش، همه و همه در کنترل ما بر فکر و رفتار تاثیر می‌گذرد. در مجموع میشود گفت که اعتقادات عمیق و درونی ما نسبت به زندگی گاهی ما را و وامیدارد که آن چیزی را که از آن وهمه داریم برایمان واقعی‌ می‌کند.

چیزی که امرزه از طریق راه‌های علمی‌ ثابت شده است این است که افکار منفی‌ رفتار‌های ما را به سمت هیجان اضافه میکشد و این خود احساسات آشفته را دامن میزند.

سلامتی‌ روح و روان، جسم و جان ما همه به این امر مرتبط است که ما چگونه میندیشیم.

به امید داشتن تجربیات هر چه بهتر در هر روز زندگی‌.

پوران پور اقبال

روانشناسی و خودشناسی

2009-04-27T09:58:00.000-07:00

From: Saeid Reza Pour Saied, Clinical Counsellor

همانگونه که می دانید، "خودشناسی" بحثی نیست که آن را بتوان در چند صفحه خلاصه کرد. همه ی بزرگان دانش و ادب و فلسفه از دوران یونان باستان و حتی پیش از آن گرفته تا به امروز، کتاب های مفصل در این رابطه نوشته اند. از این رو، من تنها به لُب آنها از دیدگاه روانشناسی اشاره ای گذرا و به اختصار خواهم کرد.

انسان برای رسیدن به بلوغ فکری – عاطفی و روانی و در یک کلام، خودشکوفایی، نیازمند بازنگری افکار، احساسات و اعمال خویش است. لازم است که فرد هرازچندگاهی نگرش ها، افکار و هیجانات خویش را مورد مُداقه قرار دهد تا بتواند در صورت لزوم آنها را تعدیل، اصلاح و پالایش نماید. این پالایش می تواند یا با پرداختن به ادبیات، شعر و رمان های ادبی، هنر و موسیقی و بطور خلاصه وارد شدن در این حوزه های فکری و فرهنگی و علمی صورت پذیرد و یا با "درون نگری". این مورد اخیر، یعنی "درون نگری" از سایر روش های مذکور به مراتب دشوارتر است زیرا هوشیاری فعال و دقت نظر زیادی می طلبد. فردی که می خواهد افکار و حالات روحی-روانی خود را از طریق درون نگری بازشناسد، می باید به افکار و عواطف خود از دیدگاه شخص دوم بنگرد و این کاری است بسیار دشوار اما شدنی. لازمه ی بررسی احوالات درونی از دیدگاه شخص ثانی آن است که همزمان با ورود افکار و عواطف در ذهن، قسمت دیگری از ذهن آنها را مورد دقت و توجه قرار دهد. در واقع علاوه بر اینکه مغز دستور انجام کار یا رفتار و یا احساس خاصی را صادر می کند، در عین حال قسمت دیگری از مغز به حالت مراقبه آنها را مورد توجه قرار دهد.

در اینجا اجازه می خواهم این فرآیند را در سه بخش توضیح دهم.

آگاهی: آگاهی نسبت به نگرش های زیربنایی افکار، احساسات و انگیزه ها

در این مرحله از آگاهی، فرد نسبت به نگرش های فکری خود که زمینه ی احساسات، عواطف و هیجانات هستند، بصیرت پیدا می کند. وی آنها را انکار و تحریف نکرده بلکه تنها مورد مشاهده قرار می دهد.

در یک پژوهش علمی که توسط یکی از همکاران اینجانب در تهران صورت گرفته بود، از تعداد صد نفر پرسیده شده بود که آیا دچار حسادت هستند یا خیر و اگر هستند، به چه میزان. 53 درصد از افراد افکار و هیجانات مربوط به حسد را در خود انکار کرده بودند. یعنی معتقد بودند که اصلا حسود نیستند. 24 درصد از افراد گفته بودند که گاهی دچار حسد می شوند و 18 درصد از افراد نیز معتقد بودند که خیلی به ندرت دچار چنین احساسی می شوند. بقیه افراد پاسخ مشخصی به این پرسش نداده بودند.

اینگونه آمارها نشان از غفلت و عدم آگاهی ما از احساسات و هیجاناتمان دارد. در واقع فرد دوست ندارد که احساسات و عواطف منفی را در خودش ببیند تا چه رسد به اینکه بخواهد آنها را مورد بازنگری قرار دهد. او حقیقت را نادیده می گیرد و یا انکار می کند زیرا از پی بردن به حقیقتی تلخ در درون خود واهمه و وحشت دارد. در نظر او وجود حسد در شخصیت اش نشان پلیدی و بدذاتی اوست. پس می پندارد که حتما این خصلت را ندارد یا نباید داشته باشد. غافل از اینکه کتمان همیشگی آنها ممکن نیست زیرا هرازچندگاهی این افکار و احساسات از سانسور مکانیسم های دفاع روانی عبور کرده و خود را به سطح خودآگاهی می رسانند. در آن لحظه خدا می داند که فرد چه احساسات بدی را تجربه می کند. بنابراین اشتباه دوم را مرتکب می شود یعنی توسط مکانیسم های دفاعی وجود آنها را در خود انکار می کند تا شاید بتواند ذهن خود را از گزند پلیدی ها پاک و منزه نماید و در نهایت به آرامش نسبی و قابل قبولی دست یابد. نتیجه ی این کوشش بیهوده آن است که رشد شخصیت در همینجا به پایان می رسد و فرد پا را از روی اولین پله، یعنی "آگاهی"، واپس می کشد.*

در اینجا لازم است توضیح کوتاهی پیرامون مفهوم "آگاهی" بدهم. براستی منظور ما از "آگاهی" چیست؟ آن "آگاهیگ که به ما بصیرت و شناخت می دهد چگونه آگاهی ای است؟؛ مراحل این "آگاهی" کدام است و چگونه می توان به آن دست یافت؟

به نظر من "آگاهی" اصیل مراحل و مراتب زیر را داراست:

- قله ی اول: درک و تجربه ی احساسات و عواطف از طریق درون نگری؛ یعنی حالتی از بصیرت یا اشراق به آنها. احساس حسادت، کینه، خشم و آزردگی، احساس حقارت، نگرانی و اضطراب و یا احسالس غرور و افتخار و قدرت و کنترل را مورد تایید قرار دهید. آنچه مهم است درک آنهاست. درک آنها با روش درون نگری.

هنگامی که مضطرب می شوید برای مدت یک ربع ساعت فقط به این اضطراب توجه کنید. کار دیگری انجام ندهید. بگذارید اضطراب تمام وجود شما را فرا بگیرد و بر روان وجسم شما چیره شود. تو تنها یک ناظر باش. کار دیگری نکن، تنها این اضطراب را مشاهده کن. آن را با حس بدن درک کن. سپس برای مدتی در یک گوشه بنشین و تنها از بُعد و دیدگاه شخصی دیگر به آن اضطراب توجه کن. پس از مدتی حدود 20 دقیقه آن اضطراب تخفیف می یابد؛ به حکم "چو شد اهرمن، سروش آمد".

قله ی دوم: خویشتن را از عواطف منفی خالی کن، از رشک ها، بغض ها و کینه ها، خشم و احساس نفرت، غرور بیجا و افکار بیهوده، منیت ها و بزرگ نمایی های دروغین. هنگامی که از اینها خالی شدی، "آگاهی" می آید. جمع آگاهی با این عواطف در یک جا محال است. زمانی که اینها در درون تو حضور داشته باشند، با "آگاهی" فاصله ی بسیار داری.

رابطه ی آگاهی با چنین صفات شخصیتی رابطه ای وارونه است. هر قدر از میزان این صفات کاسته شود، به همان اندازه به آگاهی حقیقی نزدیک تر می شوی. البته در خالی کردن ذهن از این عواطف نیز می باید محتاط بود که ذهن از همه ی این عواطف خالی نگردد وگرنه دچار افسردگی خواهی شد. بگذار انگیزه ها و احساسات و عواطف انسانی در تو جاری باشد. برای تحقق اهداف و آرزوهای خود به آنها نیازمندی. عواطف در واقع انرژی لازم برای ادامه ی مسیر تا رسیدن به مقصدهایی را در تو تقویت می کند.

قله ی سوم: این قله که فتح آن از همه سخت تر است، خودشناسی است.

در ادبیات، روانشناسی، ... و مذاهب در این زمینه صحبت های بسیاری شده است که گاه به دلیل پیچیدگی کلام، حق مطلب ادا نگردیده است. شاید کمتر کسی به اندازه ی مولانا تا بدین پایه به خودشناسی توجه کرده و آن را تشریح نموده باشد. بیش از نیمی از مثنوی معنوی به توضیح این مهم پرداخته است. مولانا به خوبی دریافته بود که همه ی بدبختی انسان به خاطر خودناشناسی است. در روانشناسیِ بزرگانی چون "گوستاو یونگ" و "اریک فروم" و نیز در فلسفه ی اسپینوزا بیش از دیگران به این موضوع یعنی خودشناسی پرداخته شده است. (نام این بزرگان از آن نظر در اینجا آورده شده که خوانندگان محترم در صورت تمایل بتوانند به آراء آنها در این رابطه مراجعه نمایند.) اما توصیه های نگارنده برای دستیابی به مراتبی از خودشناسی به قرار زیر است:

اگر می خواهی خودت را بشناسی به احوال خویش در ارتباط با دیگران دقت کن. به احساساتی که در روابط اجتماعی با دیگران در تو ایجاد می شود توجه کن. ببین دیگران در تو چه احساسات و عواطفی را بر می انگیزند. به یکی حسد می ورزی. به دیگری احساس کینه و عداوت داری. سومی احساس ترس و اضطراب و چهارمی خشم و رنجش را در تو بر می انگیزد. پنجمی حس حقارت و ششمی حس نفرت و انتقام را در تو دامن می زند. همه ی این احساسات نمایانگر شخصیت آن افراد نیست بلکه این احساسات جزیی از خود تو هستند. تو هستی که خودت را به دیگران فرافکنی می کنی. این حب و بغض و کینه و خشم و اضطراب و غیره در واقع همه از جمله صفات شخصیت تو هستند و نه برخاسته از دیگران. اما بدون آنکه متوجه باشی، دیگران را به آن صفات متهم می کنی چراکه برای تو پذیرش اینکه حسود و یا حقیر هستی خیلی سخت است. دیگرانند که اشکال دارند اما من شخصیت خوب و قابل قبولی دارم فقط نمی دانم چرا دیگران مرا درک نمی کنند. "من حسادت نمی کنم، این اوست که بیهوده پُز می دهد." "من احساس حقارت نمی کنم، این اوست که خودش را برای من می گیرد." من خسیس نیستم، این اوست که بیهوده پول هایش را خرج می کند".

همه ی این توجیهات یا مکانیسم های دفاعی برای آن است که فرد نظر مساعدی نسبت به خودش به دست آورد. از دیدگاه روانشناسی در صورتی که تا حد کم از آنها استفاده شود، می تواند به حفظ تمامیت شخصیت یا "من" فرد کمک نماید (این نظر روانشناسی امروز است.). اما به نظر من اگر انسان بخواهد به جریان رشد و خودشکوفایی حقیقی خود ادامه دهد، هر قدر از این توجیهات که نوعی "فرار از واقعیت" است دوری جوید، به پرورش شخصیت خود کمک نموده است.

و اما یکی از پارامترهای "شناخت خود" میزان خودشیفتگی فرد است. در تعریف خود شیفتگی باید گفت که خودشیفتگی یک الگوی منشی است که ویژگی عمده ی آن توجه افراطی و وسواس گونه به "خود" است (در رابطه با خودشیفتگی رجوع شود به مقاله های پیشین اینجانب در شماره های 129 و 150 نشریه ی فرهنگ). از دیدگاه فروید جنین برای ادامه حیات خود تماما به وجود دیگری که قابل تفکیک از وجود خودش نیست، وابسته است و مطلقا بجز حیات خود چیز دیگری را متصور نیست. پس از به دنیا آمدن، به تدریج از خودشیفتگی او کاسته می شود و هرچه بزرگتر مس شود، موضوعات دیگری به جز "خود" را مرکز توجه قرا رمی دهد. در بدو تولد او هنوز قادر نیست غیر از "خود" را درک کند. برای او دنیای برون وجود ندارد. یعنی میان "من" و "غیر از من" تفاوت قائل نمی شود. تنها حقیقت قابل درک برای نوزاد خودش و نیازهای خودش، همانند احساس تشنگی، گرسنگی، سرما و گرما، می باشند. به تدریج که نوزاد بزرگتر می شود، سایر جنبه های حیات پیرامون خود را به عنوان وجود مستقل از خود مورد شناسایی و تایید قرار می دهد. در واقع به این اصل پی می برد که چیزهای دیگری جز "من" وجود دارند که ویژگی های خاص خودشان را دارند. برخی سرد، برخی گرم، برخی زبر، برخی صاف و نرم هستند و برخی اشیاء ویژگی هایی دارند که برای وجود او خطرناک است مانند شیئی داغ. کودک در این مرحله از رشد به این حقیقت پی می برد که اگر بخواهد به حیات خود ادامه دهد چاره ای ندارد جز اینکه ویژگی های اشیاء و دنیای خارج از خود را درون سازی کند. یعنی ویژگی های اشیاء خارج را با روان خود همساز و هم آهنگ نماید. بدین نحو او به تدریج می آموزد که می باید از میزان خودشیفتگی خود بکاهد تا بتواند با اشیاء و سایر موجودات همراه و همسو شود. در غیر این صورت، قادر به برقراری ارتباط با دنیای خارج از خود نخواهد بود. این حالت می تواند به نوعی بیماری پسیکوتیک کودکی منجر شود. بنابراین با ضربه هایی که بر پیکر این خودشیفتگی اولیه وارد می شود، کودک به تدریج قوانین دنیای برون را می آموزد.

البته باید اذعان نمود که این خودشیفتگی اولیه تا حدودی در فرد باقی می ماند و فرد هیچگاه قادر به رهایی کامل از شر آن نخواهد بود. اما در صورتی که خودشیفتگی در فرد تثبیت شود (به دلایلی که ذکر آنها در حوصله ی این مقاله نیست)، فرد از خودشناسی باز می ماند. در واقع یکی از آفات خودشناسی خودمحوری یا خودشیفتگی است که می تواند به دو صورت اولیه (اصلی) و ثانویه (غیر اصلی) باشد.

خود شیفتگی اولیه یا اصلی توجه افراط گونه شخص به نکات مثبت خودش است. او بطور وسواس گونه به زیبایی های جسمانی و برتری های روانی خود توجه دارد. شیفته ی بدن خود یا برخی از جنبه های شخصیت خویش است و بنابراین در واکنش های رفتاری خود به شدت خودمحور است و به دیگران بسان اشیاء می نگرد، اشیائی که تنها در خدمت او به ماند آئینه ای برای بازنمایاندن زیبایی ها و قدرت شخصیت او هستند.

خودشیفتگی ثانویه (غیراصلی) آن نوع از خودشیفتگی است که مرکز توجه فرد به درون خودش باز می گردد نه به خاطر عشق به خود، بلکه بخاطر تمرکز افراط گونه بر ضعف های خود. در این حالت توجه فرد به حالات درونی، بازخوردهای عصبی و بیمارگونه، اضطراب ها، ترس ها، بیماری ها و سایر نیازهای بیمارگونه خود است. چنین فردی آنقدر محو واکنش های بیولوژیک جسمانی و روانی خویش است که قادر نیست با دیگران یک ارتباط حقیقی و اصیل برقرار نماید. ذهن او بر محور مشکلات و مسائل خودش دور می زند و با دیگران تا زمانی که مسائل او را مورد توجه قرار دهند در ارتباط قرار می گیرد. "من" در این افراد از رشد ناقص برخوردار است و قادر نیست نیازهای کودکانه "نهاد" را محدود کند. این نوع خودشیفتگی را در افراد هیپوکندریازیس Hypochondriasis می خوانند. تمرکز "من" در این افراد بر روی جنبه ها و حالات غیرطبیعی درونی است. ذهن متمرکز بر تغییرات درونی است. این افراد دائم در حال بررسی علل و عوامل احتمالی بیماری های گوناگون در درون خود و راه های درمان آنها هستند. آنها به کوچکترین علائم درونی حساس هستند و این علائم را مترادف با وجود یک بیماری خطرناک و کشنده ارزیابی می کنند...

ادامه دارد

ضمیر آدمی

2009-04-16T10:32:00.000-07:00

بحث خود و یا خویشتن و یا ضمیر آدمی‌، مقوله‌ای پیچده است که علم روانشناسی‌ همواره به دنبال شناخت و برسی‌ این امر می‌باشد. بیدرنگ این در حس ذاتی بشر است که از خود دفاع بکند و در صدد ادامه بقا باشد.

زنده ماندن و یا تداوم نه تنها وابسته به براورده شدن نیازهای جسمی‌ ماست، بلکه متاثر از نیازهای عاطفی فرد هم می‌باشد.
نیازهای عاطفی و یا احساسی‌ همانا به پرورش خویشتن و قدرت ادامه زندگی میپردازد. کودک انسان وقتی‌ یاد می‌گیرد که خود را دوست بدارد که در آینه چشم مادر مهربانی، شوق، محبت، و توجه را ببیند. زمانی‌ که کودک ما خود را با اسم فاعل "من" به دریچه توجه و هوش عاطفی ما می‌رساند، میتوانیم مطمئن باشیم که کودک ما خویشتن را جستجو می‌کند و می‌خواهد که شخصیت مستقل خود را بسازد. اگر تا سن یک سالگی فرزند ما خود را محور دنیا میداند، حالا تدریجا میاموزد که ایشان برای حفظ خویشتن نیاز به شراکت و ارتباط برقرار کردن با دیگران، و یا به عبارتی نیاز به همزیستی‌ با افراد دیگر دارد.

در این راستا شکل رابطه فرزند با افراد مختلف و قوا نین متفاوتی که بزرگان برای این کودک وضع میکنند، همه تاثیر مستقیم بر شکل گرفتن شخصیت و یا خویشتن کودک دارند. اگر پدر، مادر، و دیگر بزرگسالان محیط کودک، با احسان , صمیمیت، فروتنی، مهربانی، و احترام برخورد کنند، کودک میاموزد که ایشان در محیطی‌ امن و قابل اعتماد رشد می‌کند و دیگر نیازی به جنگیدن و یا رفتار ن نا مناسب یا ناهمگون برای کسب حقوق خویش ندارد. اینجاست که خویشتن و یا درون کودک ما مکانی امن و همگو ن است، اینجاست که فرزند ما به توان‌های خود اعتماد می‌کند و در سیر رشد طبیعی خود سلامت و توانا پیش میرود.

استفاده از تئوری روانشناسی‌ فردی ادلر برای شناختن مقوله خویشتن:

آلفرد آدلر(۱۹۶۴) تجارب انسان را در قالب قدمهای مداوم بطرف حرکت و ارتقئه خویشتن تشریح می‌کند. در این تحرک فرد برای بدست آوردن و یا فرهم ساختن امینت، نگاه داری ظاهر خویش و یا اعتماد بنفس، و یافتن حس تعلق به جامعه بشری، هر کاری که در توان خویش باشد انجام میدهد. در حالتی که فرد بتواند همکاری با دنیای تعریف شده خارج از خود، نشان دهد، میشود امیدوار بود که این شراکت برای فرد سدمند است و به هدف ایشان که همانا ارتقا خویش و یافتن حس کنترل بر شریت خود دارد یاری می‌رساند. در واقع این سود دهی‌ زمینه معنوی رفتاری، فکری، و احساسی‌ برتریت یا در کنترل بودن را که همان حفظ امینت شخصی‌ می‌باشد را فراهم میاورد.

واضح است که ما هر چرا که نداریم را بدنبالش میگردیم. اگر ما عشق و محبت در خانواده ندیدیم، در نوع روابط خود به دنبال یک قطره توجه و دوستی‌ هستیم. ادلر معتقد است که فرد در شرایط کمبود حس کمتر بودن و یا پایینتر بودن از دیگران را در وجود خود حس می‌کند و برای جبران این حس ناکامی و یا حس کمتر بودن به کارهای دست میزند که خود را بالا تر بکشد و یا به یک نو برتری دست یابد. برای شفاف شدن این حس کمبود و برتری، میشود به کودکی که تازه دارد پا می‌گیرد توجه کرد. این کودک برای ایستادن و یا محک زدن توانی‌ خویش به هر جا دست میندازد و در هنگام ایستادن وقتی‌ که تشویق میشود، هیجان موفقیت و توانی‌ ایشان را به تکرار این رفتار و بزودی راه رفتن و دویدن می‌کند. در این بحث ادلر و رهروان تئوری روانشناسی‌ فردی ایشان تاکید فراوان بر تشویق کردن فرد دارند و اضافه میکنند که پیدایش و رشد ناراحتی‌ روحی و روانی‌ به دلیل سرخردگی و حس کمبود ارتباط مستقیم دارد.

شاد و مشوق باشید.

پوران پور اقبال

تاریخ علم روانشناسی

2009-04-15T23:04:00.000-07:00

تاریخ علم روانشناسی‌ برمیگردد به دنیای فلسفه، معرفت، و دنیایی که سوال مهم دانشمندان این بود که ما چه هستیم، چگونه بوجود آمده ایم، چگونه میدانیم، از کجا میاییم و به کجا میرویم.

در قرن هیجدهم دید تحقیق علمی‌ به افرادی بود که بطور ناگهانی و یا در یک دوران طولانی مدت رفتارهای عجیب از خود نشان میدادند. گروه دیگر مورد توجه زنانی بود که به قول فروید، هیستریک بودند و یا دچار تشنج و تنش‌های عصبی بودند.

در دنیای که فرق بین نرمال و غیر نرمال نامشخس است، باید بدانیم که علم روانشناسی‌ به برسی‌ کلی‌ و همه جانبه زندگی شخصی‌ افراد نگاه می‌کند تا بتواند شناخت نسبی‌ نسبت و رفتارها، افکار، و روابط بین انسانی‌ که دچار اختلال میشوند بپردازد. حالا شاید بپرسیم که چرا ما به روانشناسی‌ نیاز داریم؟ در یک پاسخ کوتاه میشود گفت که ما برای درک رفتارها، اندیشها، و افکار خود نیاز به یافتن شناخت علمی‌ و معتبر هستیم، و این علم همانا روانشناسی‌ است.

شاد باشید.

پوران پور اقبال

خود را باختن یعنی چه؟

2009-04-10T20:20:00.000-07:00

بسیاری مواقع برای تشریح یک موقعیت سهمگین، بیان میشود که کسی‌ خود را باخت. این خود را باختن در لحظه‌های بحرانی و یا نا مناسب نشانه عمق ترس و نگرانی فردی ما می‌باشد. در اصل اتفاقی‌ را که ما تصویر می‌کنیم این است که یک فرد در شرایطی بس ناگوار به شدت از حل عادی خود بیرون میاید. در واقع میشود تصور کرد که در یک مسابقه بین خود (فرد) و شرایط بحرانی، خود (فرد) بازنده شد، و یا به نوعی شخص خود را میبازد.

علائم بحرانی و یا باختن این خویشتن میتواند بسیار متفاوت باشد و راه برخورد به این بحران برای هر یک نفر از ما فرق می‌کند. ولی‌ نشانه‌هایی‌ چون انکار،بهت زدگی هیجانی، اختلال در توجه وحافظه، خشم، فرا موشی، یاد آوردن ضربه، منتظر حادثه بعدی شدن، ناامیدی، احساس گونه کردن، غمگین شدن، افسردگی، بسدقی عصبانی‌ شدن، انزوا طلبی، افزایش مصرف دارو، و از دست دادن معنی زندگی‌ بسیار جدی هستند و نیاز به درمان دارند.

در این خود را باختن، بسیاری از مواقع ما راهی‌ و یا دلیلی‌ برای حال بحران و یا پذیرفتن بحران نمی‌بینیم، چرا که فکر ما و ذهن ما در شرایط بحرانی و یا هیجانی قادر به تحلیل نیست. روش برخورد ما با یک بحران همانا به اعتقادات ما، احساسات ما، و رفتارهای ما در شرایط غیر بحرانی دارد. کسانی‌ که از حمایت خا نودگی و یا اجتماعی برخوردار هستند، میتوانند با تکیه بر روش‌های مثبتی چون صحبت، مشاورت، تعمق، و تمرین بر بحران غلبه کنند. در شرایط نداشتن این کمک‌های فکری، راه مواجه شدن به بحران میتواند مخرب و یا نا مناسب باشد. یافتن و استفاده از رفتارهای جدید در حالی‌ امکان پذیر هستند، که قابلیت شنوایی و پذیرش ضعف‌ها و آشفتقی‌های روحی وجود داشته باشد.

پیروز باشید.

پوران پور اقبال

زبان مادری و سلامت روحی

2009-04-08T17:29:00.000-07:00

در این دنیای جدید متاثر از مهاجرت، جا به جا شدن ها، متفرق بودن خانواده ها، و تجربه مسافرت به کشورهای مختلف ما همواره به یک مهم برخورد می‌کنیم، و این مهم همانا زبان پارسی‌ ماست.

زبان، راه انتقال اطلاعات، مشارکت، و تجربیت ما از نسلی به نسلی دیگر است.

زبان راهی‌ برای گفتار، نوشتار، و راهی‌ برای د رمان درد‌های نهفته ماست. زبان و گفتمان راه باهم شدن ها، ارتباط گرفتن ها، و بیان احساسات ما در راه تولید رفتار‌های سالم و پویا می‌باشد.

گذشته از اینها، روش مکالمه ما زبان پارسی‌ است وو نه صرفاً زبان فارسی. ارزش گذاشتن به لهجه‌ها و اشکال مختلف زبان ملی‌ و فرهنگی‌ ما ایرانیان نه تنها زیربنایی بلکه وظیفه ملی‌- فرهنگی‌ ما ایرانیان است.

زبان مادری ما ایرانیان که همان زبان پارسی‌ باشد، در عرض هزاران سال به هر زحمتی حفظ شده و به زمان ما رسیده. جالب است که بدانیم که بسیاری از خانواده‌های ایرانی‌ در نقاط گوناگون این دنیای پهنا ور، زبان مادری خود را به فرزندانشان نمی‌‌آموزند. به هر زبانی که فرزندان ما پرورش میابند، زبان مادری این قدرت را دارد که هویت ملی‌ و هویت شخصی‌ این عزیزان را تصویر کند.

داشتن هویت به ما الگو رفتار ی، احساسی‌، و اندیشه‌ای میدهد. برای ما پدران و مادران ایرانی‌ باید حائز اهمیت باشد که فرزندانمان زبان پارسی‌ ما را بیاموزند و سخن بگویند. باید بدانیم که متخصصین پژوهش‌های مغز به این مهم اشاره میکنند، که به کار بردن زبان مادری کمک به نظم احساسی‌ و یا سلامت احساسی‌ انسان میشود.

باید خاطر نشان کرد که زبان پارسی‌ ما که زبان بزرگانی چون فردوسی‌، حافظ، سعدی، و مولانا و دیگر اساتید فرهنگ و هنر ملی‌ ما می‌باشد،ساختار‌های مهم شناخت و دریافت و رفتار- ‌احساسی‌ ما را دنبال می‌کند.

در این چشم انداز میشود باور کرد که زبان مادری ما که همانا زبان آریا ئی ما ایرانیان باشد، دلیلی‌ برای سلامت روحی، احساسی‌، اندیشه ای، و اخلاقی‌ فراهم می‌کند.

باشد که سلامتی‌ خود، زبان پارسی‌ و یا زبان مادری خود، و همچنین میراث ملی‌ خود را قدر بگذاریم. بدون شک فرزندان ما موفق تر خواهند بود وقتی‌ که زبان مادری خود را یاد بگیرند.

شاد باشید.

پوران پور اقبال

مادر و یا پدر فرزند خود باشید نه دوست ایشان

2009-04-01T10:28:00.000-07:00

متخصصین امور خانواده در این امر صدای واحدی دارند، که سرپرستی کودکان و جوانان متاثر از نوع ارتباط مادر و پدر با فرزند میتواند عمل مهم رشد احساسی‌ و انسانی‌ کودک باشد.

این نقش ووظیفه که بر اصل هدایت، پرورش وجدان و اخلاق، و آموزش زندگی به فرزندان خود می‌باشد، از اصولی‌ترین و تعین کننده‌ترین رفتار‌های بشمار میاید که سرنوشت کودک را رقم میزند.

دیده میشود که بسیاری از مادران و شاید هم پدا رانی سعی‌ میکنند یک رابطه دوستان با فرزند خود برقرار کنند، که البته هیچ ایرادی ندارد. ولی‌ تنها دوست بودن و فرزندان کافی‌ نیست، ما قبل از هر چیزی باید مربیان و آموزش دهنده گان کودکان خود باشیم، که البته این کار فقط در قالب یک رفتار دوستانه و مناسب قابل انجام می‌باشد.

روانشناسان مادران را به چند گروه تقسیم میکنند، از مشخص‌ترین آنها دیده میشود کا برخی‌ از مادران تلاش بسیار میکنند که بهترین دوست فرزند خود باشند.

در این راه، این مادران نقش اصلی‌ خود را که همانا راهنما بودن می‌باشد، را از دست میدهند، و از مرزبندی‌های لازم برای تعلیم و تربیت و تصمیم گیری سالم دور میماند.

در اینجا برای فرهنگ ایرانی‌ ما لازم به تذکر است که نقش پدر و مادر با توجه به ساختار هر خانواده بسیار متفاوت میباشند. در واقع، پدران و مادرانی که مرز بندی سالم برای رهبری و کمک به فرزندان خود دارند میدانند که یک رابطه سالم با فرزندان نیاز به منطق و مکالمه دارد.

فقط دوست بودن و فرزندان کافی‌ نیست که این گفتگوی سالم بوجد بیاید. فرزندان ما دوستان خود را در بیرون از منزل پیدا میکنند، در منزل ایشان به محبت پدر و مادر همراه با ارزش‌های سالم برای یک زندگی سالم دارند.

موفق باشید

پوران پور اقبال

اذیت و آزار جنسی‌ یعنی‌ چه؟

2009-03-24T10:42:00.000-07:00

اذیت وآزار جنسی‌ یعنی‌ چه؟ و چه کسی‌ در این عمل ضربه میبیند؟

اجازه بدهید که پیش از رسیدن به اصل مطلب، چند تعریف داشته باشیم. فرد متجاوز کسی‌ است که از نظر قانون مسعول و محکوم است. فرد قربانی یا بازمانده این جنایت کسی‌ است که این حرکت در مورد ایشان انجام شده است، چه مستقیم چه غیر مستقیم.

کودک کسی‌ است که به سن قانونی نرسیده. در بریتیش کلمبیا فرد زیر ۱۹ سال کودک نامیده میشود، و کودک کسی‌ است که به حمایت قانونی و خوانوادگی نیاز ماند است.

هر گونه تماس و لمس عضو خصوصی یک فرد و یا یک کودک اذیت وآزار جنسی‌ نامیده میشود. در این عمل فرد متجاوز قربانی خود را انتخاب می‌کند و با رفتار خود فرد را پریشان خاطر میسازد به گونه‌ای که فرد قربانی احساس بد نسبت به خود می‌کند. فرد متجاوز به قربانی خود این احساس را میدهد که خود فرد خطا کرده و این عمل را باعث شده .

اذیت و آزار, تجاوز به حریم جنسی‌ میتواند به اشکال گوناگون صورت بگیرد. بسیاری موارد دیده شده است که فرد متجاوز قربانی خود را که معمولا یا کم سنتر و یا در شرایط کنترل فرد می‌باشد، وادار به دیدن فیلمهای نا مناسب سکسی و یا لمس کردن عضو خصوصی خویش می‌کند . از مشخصات فرد متجاوز اینست که این شخص تمام تلاش خود را می‌کند که با کودک قربانی یک رابطه نزدیک و صمیمانه برقرار کند.

تمام پژوهش‌های مردم شناسی‌، روانشناسی‌، و جامعه شناسی‌، پس از مطالعات رفتار‌های فرد متجاوز به این نتیجه رسیده ا‌ند که این فرد عموما کسی‌ است که دسترسی‌ به بچه را دارد، به شکلی‌ اعمال نفوذ بر کودک می‌کند، کودک را با خود همراه می‌کند برای نگاه داشتن "راز" و به کودک میقبو لند که باید از اوامر ایشان تابعیت کند.

این نوع رابطه نا سالم و بیمار گونه فرد متجاوز را در کنترل روح و روان کودک یاری میدهد، به درجه‌ای که کودک احساس گوناه می‌کند، خود را متخلف میبیند، و احساس شرمساری جلوگیری از فاش ساختن راز میشود.

اذیت و اختلال و صدمه جنسی‌ ارتباط مستقیم با سؤ استفاده از قدرت دارد. اگر کسی‌ که بزرگتر است یا مسن تر است و شما را به رابطه جنسی‌ و یا تماس نا مناسب مجبور میسازد، این عمل را آذر جنسی‌ و یا تجاوز مینامیم.

قربانی تجاوز یا اختلال جنسی‌ هم برای دختران و هم برای پسران پیش میاید. در فرهنگ ما شرق یان و یا ایرانیان ، سؤ استفاده جنسی‌ به غلط فقط در مورد دختران آنهم به شکل تجاوز تعریف شده است.

دست درازی‌های فرد متجاوز به کودکان ما اساسا نادیده گرفته میشود و یا بی‌ اهمیت تلقی‌ میشود. سؤ استفاده جنسی‌ در مورد کودکان ما چه دختر و چه پسر یک معضل اجتماعی است که در تمام جوامع دنیا به یک شکل اتفاق میافتد.

یک فرد بیمار و متجاوز به کودک و یا قربانی خود دست درازی جنسی‌ می‌کند و فکر میکند که کودک این عمل شرم گین را فراموش می‌کند. اساسا به هر گونه رفتاری که حریم جنسی‌ دیگری تجاوز شود، چه این تجاوز یک لمس ساده باشد چه نگاهی‌ که فرد خود را لخت و یا امنیت جنسی‌ فرد مورد خطر باشد، همه سؤ استفاده جنسی‌ و یا اذیت و آزار جنسی‌ تعریف میشود.

این عمل قبیح بطور مخفیانه و دور از چشم اولاد کودک اتفاق میافتد. فرد متجاوز سعی‌ می‌کند که قربانی خود را به سکوت وا بدارد , از طریق رفتار‌های گوناگون نگاه‌های زیر چشمی، تهدید، ترساندن، و یا توهین کردن . باید بدانیم که باز ماندگان تجاوز و آزارهای جنسی‌، چه دختر و چه پسر، دچار بیماری‌های روحی و روانی‌ طولانی مدت میشوند .

حالا این سوال پیش میاید که اذیت و آزار جنسی‌ چه ضربه‌های به کودک یا فرد قربانی میزند. اعتیاد، دردهای بدنی، مشکلات تغذیه، خواب‌های وحشتناک، افکار نا مناسب نسبت به خود، از دست دادن قدرت ارتباط جنسی‌، ترس از نزدیکی‌ با جنس مخالف، تمایل به خشونت، ترس مداوم، پریشانی مداوم، عدم قدرت تصمیم، ترس از تنهای، هجوم افکار بد، احساس گوناه و خجالت، عدم ارتباط گیری سالم، و از دست دادن قدرت اعتماد به نفس, استفاده از مواد مخدر، الکل، دارو‌های خواب آور، خشونت، خود آذری، و یا ناهنجاری‌های دیگر چند نمونه از عواقب این جنایت نا شناخته در فرهنگ ما می‌باشد.

در صورت نرسیدن کمک به این باز مانده گان جنایت جنسی‌، صدا مات گاه غیر قابل جبران میشود.

شاد باشید

پوران پور اقبال

رابطه احساسات با رشد مغز

2009-03-24T10:37:00.000-07:00

پژوهش‌های هر چه گسترده تر امرزه در دانشگاه‌های معتبر آمریکا و اروپا به این نتیجه رسیده ا‌ند که، رابطه انسانی‌ عمل تشکل و سازماندهی مغز انسان است. اگر تا به حل مغز انسان مکان فرمان دهی‌ و کنترل فعالیتهای انسان شناخته میشد، اکنون، عواطف و روابط احساسی‌ مرکز توجه در این مهم است.

برای جهش و رشد فکری و یا تکامل مغز باید در نظر داشت که علایق و عواطف انسانی‌ نقش تعیین کننده دارند. امرزه دانشمندان میداند که مغز کودک با نگاه‌ها و توجه احساسی‌ مادر تنظیم میشود. در مورد تشکیل خانواده باید به این مساله رسیدگی شود که روحیه قوی و فکر با لنده در کودکان ما نه تنها با تحصیلات بلکه با روابط سالم در محیط خانواده بوجود میاید. رابطه انسانی‌ مرکز پخش و تقسیم انرژی و اطلاع عات است و هر یک نفر از افراد خانواده در این امر سهیم هستند. تمام عکسهای‌های مغزئ نشان میدهند که سلوهای مرده مغز قادر به ترمیم خود هستند فقط با کمک عواطف انسانی‌.

به همیم دلیل میشود نتیجه گرفت که کمبود محبت و توجه چه صدمات مغزئ و کنترل احساسی‌ بوجود میاورند. این مورد در روان درمانی بسیار مهم شناخته میشود: در اصل کمک به فرد برای کنترل احساس و عواطف سر خرده و یا پای مال شده. در واقع ناتوانی‌های روحی و عاطفی باعث مشکلات فکری و یا عاجز بودن از ایجاد و یا تنظیم یک رابطه سالم با محیط انسانی‌ میشوند. نداشتن مهارت‌های لازم برای کنار آمدن با مسائل زندگی‌ آنجا شروع میشوند که فرد و یا کودک ما از توجه و ارتباط عاطفی سالم محروم میماند. پدران و ما درنی که تعادل روحی ندارند و از روش‌های تنبیه، ناسزا گوی، بی‌ توجهی‌، و یا توهین به کودکان خود قصد تربیت ایشان را دارند، باید بداند که نه تنها مغز کودکان راه رشد خود را از دست میدهد، بلکه به اعتماد بنفس ایشان هم ضربه‌های جبران ناپذیری خو رده میشود.

باشد که در این مهم انجام وظیفه کنیم و بدانیم که داشتن یک زندگی‌ سالم در گرو روابط عاطفی سالم می‌باشد.

شاد باشید

پوران پور اقبال

2009-03-20T17:34:00.000-07:00

رفتار نو نوروز پیروز و سال نو را به شما دوست ارجمند
تبریک عرض مینماید.
سر بلند باشید.

2009-03-12T18:28:00.000-07:00

دوستان عزیز
بنیاد نیکا سازمان نیکو کاری است که به مادران تنها و فرزندانشان در ایران کمک‌های انسان دوستانه ارائه میدهند. اگر مایل باشید میتوانید از سایت این گروه به نشانی‌ زیر دیدن کنید.

www.nikaforiran.com

گرفتن مشاوره

2009-03-10T12:01:00.000-07:00

زمینه‌های معنوی برای گرفتن مشاوره و ورود به یک گذر روان‌درمانی نیاز به اعتماد ما به این علم دارد. همانطور که به پزشک مراجعه می‌کنیم برای هر ناراحتی‌ بدنی، برای هر نگرانی فکری و پریشانی روحی نیز ما نیاز مند به متخصص هستیم.

در بین ما ایرانیان این اعتقاد کهنه، پوسیده و غیر واقعی‌ وجود دارد که فقط دیوانه‌ها به روانشناس نیاز دارند. باید این پرسش را مطرح کرد که چه کسی‌ دیوانه و چه کسی‌ غیر دیوانه محسوب میشود. در واقع ما هیچ گونه معیاری برای این سنجش و ارزیابی از دیوانه گی نداریم، و در واقع این انسانی‌ نیست که ما برچسب به کسی‌ یا مشکلی بزنیم، چرا که همه ما در دورانی و زمانی‌ از زندگی میتوا نیم پریشانی خاطر پیدا کنیم و این پریشانی نیاز به دارمان دارد.

در ادامه این گفتگو شنیده میشود که ما میتوانیم با دوستان خود صحبت کنیم، پس چرا برویم پیش روانشناس و قیمتی را هم پرداخت کنیم. باید متوجه بود که صحبت خودمانی با دوستان بسیار گرامی‌ است، ولی‌ دوستان نمیتوانند نظر بدون غرض و یا کار شنا سی‌ به ما بدهند.

از مطرح کردن "غرض" ما نظر به پیشداوری، جهت گیری، و یا مداخله داریم.

در ضمن دوستان نمی‌تواند درون پیچده مارا بشنسند، کاری که روانشناس تخصص آن را دارد. بدون شک علم روانشناسی‌ ورای ما ایرانیان یک بعدی، مغرضانه، و غیر کاربردی تعریف شده است. ما برای شناخت افکار، احساسات، روحیت، و رفتارهای خود نیاز به فرمزی این علم، لاقل گوشه‌های از آن را که میتواند به ما در سلامتی‌ فکری و رفتاری راهنما باشد.

یادمان باشد که چیزی که از آن دوری می‌کنیم، به شکلی‌ مارا آزار میدهد. پریشانی خاطر زمانی‌ تبدیل به آسیب روحی یا روانی‌ میشود که ما قدرت پرداختن به مسائل را از راه درست نداریم .پند و اندرزی پدران و مادران ما هر چه که با ارزش ولی‌ گاهی برای ما کار نمیکنند، یا که همگام با شرایط گونا گون امروز ما نیستند.

تنها برخورد صحیح، سالم، در شأن انسان، و مثبت میتواند به ما آرامش بدهد، و این خود نیاز به آگاهی‌ و تمرین دارد. مشاورت گرفتن توانی‌‌های ما را چند برابر می‌کند.

شاد باشید.

پوران پور اقبال

هنر ارتباط بر قرار کردن

2009-03-06T11:04:00.000-08:00

هنر ارتباط بر قرار کردن را می‌توان یک هنر ذاتی و همینطور اکتسأبی نام برد.
چیره دستی‌ در این هنر نیاز دارد که ما خود را بشنسیم، احترام برای رابطه انسانی‌ قائل شویم، و قدرت شنیدن داشته باشیم.
بطور یقین این فکر یا پرسش مطرح میشود که نیاز به ارتباط برقرار کردن در سرشت ا دمی است، چه گونه برخی‌ از ما آسانتر میتونیم با محیط خود ارتباط سالمی ایجاد کنیم در حالی‌ که نداشتن راه ارتباطی‌ آرام و صلح آمیز برای برخی‌ از انسانها پریشانی و نگرانی ایجاد می‌کند.
باید خاطر نشان کرد که با افزوده شدن نگرانی و فشارهای روز مره در زندگی قدرت ارتباطی‌ ما را به چا لاش میگیرد به گونه‌ای که روابط ما با اطرافیان خود میتواند بیمار گونه بشود. کیفیت در روابط ما به قدرت شنوای و حوصله ما برای گوش کردن به محیط اطرافمان دارد. شنیدن خود نیاز به بینش، حوصله، وقت دارد. اگر ما همیشه آماده به سخنوری باشیم بدون اینکه زمان صحبت کردن به فرد مقابل خود بدهیم، این مکالمه یک طرفی‌ و به شکست منجر میشود.
گوش کردن دانشی است که ما در آن به خود وقت میدهیم که بیندیشیم، و بدون مقبله و یا تلافی حرف دیگری را کردن،امور خود و دیگری را برسی‌ کنیم. ارتباط و مکالمه سالم یک مهارتی است که آموختنی است و نیاز به تمرین و پژوهش دارد. اگر ما در رفتار، کردار، و گفتار خود هما هنگی داشته باشیم میتونیم ادعا کنیم که ارتباط سالم را میشناسیم، چرا که، واقعی همه هواس شش گانه خود را به کار میگیریم که با اصل و اهداف خود همگام باشیم. ارتباط سالم نیاز به صحبت کردن در مورد اصل مساله دارد و هدف صحبت ما اشکار است. در این رابطه ما میخواهیم که واضح صحبت کنیم و در یک رفتار جدید، متقابل، پر از احترام برای حق دیگری، ما توانایئ‌ ابراز احساسات و افکار خود هستیم،

پوران پور اقبال

بحث اعتماد بنفس

2009-03-05T11:24:00.000-08:00

بحث اعتماد بنفس یکی‌ از موضوع‌های جالب روانشناسی‌ است. گاهی اوقات این سؤ تفاهم بوجود میاید که اگر ما اعتماد بنفس داشته باشیم دیگر مشکلی‌ نداریم. باید به این نکته اشاره کرد که اعتماد بنفس بالا همیشه مساوی با اعتماد بنفس سالم نیست. وقتی‌ به اعتماد بنفس اشاره می‌کنیم، یعنی‌ که ما نقطه قدرت و ضعف خود را میشناسیم و در امور زندگی به آگاهی‌ به اینکه چه میدانیم و چه نمیدانیم حرکت می‌کنیم.

گاهی دیده میشود که افرادی فرق بین گستاخی، قضاوت کردن دیگران، و اعتمادبه نفس را نیمیبینند. اعتماد بنفس سالم،کافی‌، سازنده، امن، و مقاوم، کمک میکنند که فرد در مقابل گله و شکایت و یا انتقاد نشکند و برعکس فرد بتواند از خود عبور کند تا به دریافت بیشتر برسد. اعتماد بنفس شکننده، زخمی، و یا ناسالم فرد را به حالت دفاع از خود وادار می‌کند. این افراد برای هر کاری یا هر مشکلی‌ و یا هر شکستی دیگران ر ا مقصر میدانند و برای همه چی‌ دلیل دارند.

البته این دلیلها فقط خود فرد را قانع می‌کند، به همین دلیل هم این گروه از افراد در واقع اعتماد به نفسی‌ ندارند که به آن تکیه کنند، چه برسد به اینکه با اعتماد به نفس حرکت کنند. این گروه دوم شدیدا ضربه پذیر و شکننده هستند و در وجود خود هزار دلیل محکم دارند که دیگران را مقصر بشنسند. نداشتن اعتماد بنفس از زمان کودکی شروع میشود، آن هنگام که پدر و مادر فرزند را تشویق به راه رفتن، گفتن، احساس کردن، و شرکت کردن در امور زندگی‌ میکنند.

وقتی‌ که کودک ما جدی گرفته نمیشود، این فرد برای خود به دنیای پر از تزلزل خود پناه میبرد. فردی که اعتماد به نفس ندارد همیشه فکر می‌کند که دنیا در مقابل ایشان ایستاده است، و همه اطرافیان می‌‌خواهند به ایشان نارو بزنند. این فرد همیشه از اینکه دیگران دروغ گو هستند گله می‌کند، در نتیجه این فرد برای فرار از درد مواجه با ملایمت‌های زندگی‌ به درون پریشان خود رجوع می‌کند و راه‌های افراطی برای درمان اعتماد به نفس شکننده خود استفاده می‌کند. این راه‌های افراطی میتواند به صورت یک نوع لباس پوشیدن، حرف زدن، برخورد کردن، و یا رفتارهای مختلفی‌ که جلب توجه کنننده باشد. این افراد با استفاده از راه‌های افراطی مدام به دنبال حمایت از زخمهای درون خود هستند و هر آن کاری میکنند که درون خسته و ناآرام را بالا تر ببرند. این افراد از آنجا که نیاز دارند که خود را متکی‌ به نفس و مستقل و مقاوم نشان بدهند، از حد قابل قبول رفتاری، اندیشه ای، و سخنوری فراتر میرود با به گستاخی و یا بی‌ توجهی‌ به حقوق دیگران تمایل نشان میدهد. پس میشود خاطر نشان کرد که اعتماد بنفس سالم و اتکا به نیروی درون خود نیازمند روح و روان سالم و احترام به خویش و احترام به دیگران همراه است. همانا که به کودکان خود آموزش دهیم که ایشان درهر شرایطی خوب هستند، و هر چه میکنند برای ما پر ارزش است، و ما با هر گونه کم و کاستی در زندگی، توانا و شایسته زندگی‌ سالم و شرافتمندانه هستیم.

سلأم باشید.

پوران پور اقبال

مشکل خودکشی‌

2009-03-05T09:30:00.000-08:00

مشکل خودکشی‌ برای ما ایرانیان پیچیده است. در میان همه ملتها خودکشی‌ عملی‌ دردناک و غم انگیز است به گونه‌ای که بازماندگان یک عمر با احساس سرشکستگی و شرم زندگی‌ میکنند. شاید بتوانیم خودکشی‌ را به نداشتن یک انظباط عاطفی و یک کنترل احساسی‌ به نوع سالم تشبیه کرد. البته از دست دادن امید برای یک زندگی‌ انسانی‌ و شایسته مقام فرد، از مهمترین عوامل خودکشی‌ بشمار میرود.

در این راستا میبایست داشتن حمایت خانواده، وجود عشق و دلبستگی به نوع سالم را از جمله نیازهای براورده نشده برای فردی که خودکشی‌ می‌کند، به حساب آورد. در این صورت نیمیشود خانواده را بیشتر دچار احساس گناه کرد، چرا که در اکثر مورد، خانواده از دنیا درون فرد خبری نداد، پس چگونه میشود مشکل خودکشی‌ را حتا پیشبینی‌ کرد.

یک علامت خطرناک میتواند از دست دادن آخرین رشته‌های امید برای تداوم و یا تفاهم باشد. ما دردنیایی زندگی‌ می‌کنیم که موفقیت یعنی‌ پول حرف آخر را میزند. دست زدن به ریسک‌های بزرگ برای رسیدن به رویاهای غیر واقعی‌ و یا آرزو‌های دست یافتنی میتواند فرد را دچار معضلات فکری یا احساسی‌ کند به گونه‌ای که شخص را به راه باز نگشتنی هدایت کند.

در مورد جوانانی که به شکل و قیافه ظاهری خود اعتماد ندارد و هر لحظه دلیلی‌ برای نفرت از خود پیدا میکنند، این ریسک‌ها بیشتر وجود واقعی‌ پیدا میکنند. در مورد تعداد کثیری که دست به خودکشی‌ میزنند، این امأل همیشه نقش اصلی‌ را پیدا می‌کند، که همانا نداشتن احترام و یا علاقه برای خویش است. زندگی با ترس و اضطراب مداوم، نداشتن آرامش درون یا برون، احساس خشم و اطرافیان یا دنیا، و نداشتن دلیل برای زندگی‌، همه میتواند فرد را به دنیای سیاه خودکشی‌ سوق دهد. البته بحران‌های فردی، خانوادگی، معنوی، اجتماعی، و یا نداشتن یک فلسفه خاص برای زندگی‌ همه عوامل مهم هستنند. به قول خانم نهضت فرندی، آنچه که انسان را از پا در میاورد، رنج زندگی‌ نیست، بلکه بی‌ معنا شدن یا بی‌ معنا بودن زندگیست . بدن شک از پیچدگی مساله خودکشی‌ میشود کتابها نوشت، ولی‌ برای یاداوری، ما همیشه میتونیم دست یاری به یکدیگر بدهیم تا زندگی‌ را پرمعأنا تر کنیم.

شاد و پر معنا زندگی‌ کنید.

پوران پور اقبال.

عملکرد مغز

2009-03-04T12:05:00.000-08:00

تحقیقات در مورد عملکرد مغز ما را امرزه به دنیای جدیدی از تکامل و تحول می‌رساند. ما میدانیم چرا که ما یاد میگیریم که یک روش کار خاص خودمان داشته باشیم. ما یک خبر میشنویم، و یک تصویر و یا هزاران تصویر در ذهن خود میبینیم. ما یک فکر می‌کنیم و هزاران فکر دیگر در ذهن ما به فعالیت میفتند. در یک زمان کوتاه، اگر ما کنترلی بر افکار خود نداشته باشیم، دنیای ما میتواند تحت کنترل یک حمله فکری خراب شود.
اگر ما کنترل افکار خود را از دست دهیم، به مغز خود یاد میدهیم که ما را به دنیای پریشانی و ناراحتی‌ عادت دهد. باید بدانیم که اگر چه مغز انسان عملکرد رفتارها را فرمان میدهد، ولی‌ انسان، دارای قدرت تفکر، اندیشه، استدلال، و تجسم راه حل می‌باشد. مغز ما حافظ یک بخش تجسمی و یا جسم دادنی به دنیای اطراف ماست. ما میندیشیم و هر اندیشه تبدیل به یک و یا هزاران تصویر دیگر میشود.
مغز ما نقش تبدیل، تنظیم، تعدیل، و تکمیل این هجم بیشمار اخبار، افکار، احساسات، و برداشت ذهنی‌ را ایفا می‌کند. مغز ما یا حافظ افکار ما خبرها را که ما به آن واکنش میدهیم در کامپیوتر خود ضبط می‌کند و آن را در موقع لزوم به جلوی چشم ما میاورد. تمام اطلاعاتی‌ که در ذهن یا مغز ما ذخیره شدهند به قولی‌ ملکه ذهن ما میشوند و با ما حرکت میکنند. ما میتونیم در هر صورتی‌ به مغز خود فرمان بدههیم، اگر چه مغز ما دستگاه فرماندهی وجود انسانی‌ ما را در دست دارد. علم روانشناسی‌ به ما یاد میدهد که چگونه این ملکه ذهن خود را بشناسیم و چگونه با ایشان توافق بر آرامش، سلامتی‌، و کنترل داشته باشیم. باشد که با تمرین و تراپی، با تمرکز و یا کنترل عصبی خود بتوانیم زندگی‌ بهتری را برای خود برگزینیم.
پوران پور اقبال

New Behaviour

2009-02-06T16:53:00.000-08:00

.For sure we need to evaluate our behaviours, as well as our thoughts, and our emotions

2008-10-01T19:09:00.000-07:00

برای کودکانی که با ایدز و در فقر مطلق چشم به
این جهان می گشایند.

تقدیر

آری٬ آری تو می آیی
و فرصت سبز حیات می یابی
افسوس در دیاری که اشک هم نای غلتیدن
بر گونه های قشنگت را ندارد.

تو می آیی و نمی دانی
که شور بختی تقدیرت
دیر گاهی است رقم خورده است.

با تو آغاز می شود
کوتاهترین عمر انسانیت.

آن روزی که دستان کوچک خالیت
در لحظه های بی تفاوتی من و ما٬
از خاک پر می شود
بی تابی ات تمام می گردد
و
انسانیت ما هم.

در خود فرو می ریزم و
بر حقارت مان
چله می نشینم.

علی خدامی
ونکوور اکتبر ٢٠٠٨

2008-09-06T13:47:00.000-07:00

خانه سیاه است اما تهی نیست

جذام را می توان خوف انگیزترین بیماری دانست٠ این بیماری نه تنها چهره فرد مبتلا را به طرز هولناکی از بین می برد٬ بلکه باعث می شود افراد دیگر هم از نزدیک شدن و داشتن رابطه با آنها اکراه داشته باشند. در گذشته ای نه چندان دور باور عمومی بر این عقیده بود که جذامیان همانند بیماران روانی٬ وجودشان توسط شیطان تسخیر شده و مستحق بیرحمانه ترین آزارها می باشند٠ این رنجورتنان بیگناه یا مورد شکنجه قرار می گرفتند و یا در سیاهچالها به بند کشیده می شدند تا اهریمن کالبدشان را ترک گوید٠

امروزه به مدد پیشرفت های انجام شده در پزشکی و کشف داروهای موًثر این بیماری در مراحل اولیه قابل تشخیص و کنترل بوده و فرد مبتلا در صورت مراجعه به موقع به پزشک مورد درمان کامل قرار می گیرد٠ متاسفانه این بیماری در مناطق محروم جهان٬ همچنان قربانیان خود را به کام نیستی می کشاند٠

نمی دانم که شما فیلم مستند "خانه سیاه است" فروغ فرخزاد را دیده اید یا نه؟ فیلم در باره زندگی جذامیان آسایشگاه تبریز می باشد که فروغ آن را به سفارش جمعیت کمک به جذامیان و در سال ١٣٤١ ساخته است٠ فیلم تلاشی است تا باور عمومی نسبت به جذامی را در جهت مثبت تغییر داده و مردم را بیشتر با این بیماری آشنا سازد٠ صدای فروغ بر روی بعضی از صحنه ها که اشعارش را می خواند جذابیت و ارزش خاصی به فیلم داده است٠ پبام اصلی فیلم به مخاطبش٬ نه بیماری جذام بلکه شوق زندگی می باشد که در هر پلان جلوه می نماید٠ بازی کودکان٬ کلاس درس و در نهایت جشن عروسی دو جذامی که عروس هرچند با زخمی دردناک بر روی صورتش همچنان زیبا و معصومانه دلبری می نماید٬ نمونه های بارزی از امید به زندگی علیرغم رنجی طاقت فرسا را به تصویر می کشد٠

دست بر قضاً سی سال پس از تهیه فیلم یعنی سال ١٣٧١ به عنوان عضوی از یک گروه تحقیقی که مسئولیت انجام پژوهشی روانشناختی در خصوص زندگی جذامیان را بعهده داشت به آسایشگاه بابا باغی تبریز٬ همان خانه سیاه به روایت فروغ رفتم٠ حس غریبی وجودم را فرا گرفته بود٬ نمی دانم ترس از سرایت بیماری بود و یا نداشتن قدرت رویارویی با بیماران٬ هر چه بود با برخورد محبت آمیز بیمارن به خجلتی گذرا تبدیل شد. در طول تحقیق که مشاهده زندگی روزمره بیماران و گفتگو با آنان را شامل می شد٬ شاهد صحنه هایی بودم که شکوه شان توصیف آن را برایم دشوار می نماید٠ اینکه مردی فقط با تنه ایی بجا مانده از بدنش بر روی تختش عاشقانه دست به نیایش بر داشته بود و صورت محو شده اش آرامش آن ارتباط را گواهی می داد و یا خنده و شوخی های بیمار دیگری که بینایش را از دست داده بود و یا بازی جوانان معلول٬ همگی نشان از اراده ای راسخ در چشیدن طعم شیرین زندگی و تلاش در لذت بردن از لحظه لحظه آن است٠ اینها پلان هایی واقعی از زندگی انسانهایی بود که علیرغم دردمندی و شرایط دشوارشان٬ هرگز امید به زندگی را از دست نداده و پیامی است برای ما که اگر"خانه سیاه است٬ تهی نیست"

2008-08-28T00:39:00.000-07:00

سی بل

پیچیدگی شخصیت انسان از نظر ساختار و عملکرد تشابه زیادی به مغز او دارد٠ علیرغم یافته های گسترده در ارتباط با کالبدشناسی ( آناتومی) و فیزیولوژی مغز٬ هنوز بخش اعظمی از کارکردها و توانائی های آن ناشناخته مانده است٠ مهمترین ویژگی مغز٬ همانند شخصیت٬ در هم تنیدگی و تاٴثیرات متقابل لایه ها و سطوح مختلف آن بر یکدیگر می باشد٠ این نهفتگی اسرارآمیز انسان را در هاله ای نفوذناپذیر قرار داده است٠

آنچه ما در گفتار و رفتار آدمیان شاهد هستیم الزاماً منعکس کننده واقعی احساسات٬ عواطف و نگرش آنان نمی باشد٠ احتمالاً در طول زندگیتان تجربه نه چندان خوشایند داشتن رابطه دوستی با شخصی را داشته اید که بعدها متوجه شده اید که رابطه تان سرابی بیش نبوده و ظاهراٴ در پس چهره همیشه صمیمی آن دوست "من " و یا شخصیت دیگری قرار داشته است٠ به کلام متعارف٬ اینچنین انسانی بر خلاف رفتارهای پذیرنده و نیکویش٬ درونی بسیار متفاوت و صداقتی کم مایه نسبت به دیگران دارد٠ بخشی از مشکلات زناشویی و دوستی های ناکام می تواند ریشه در وجود خصوصیات شخصیتی دو گانه و یا متعارض در یکی از طرفین رابطه داشته باشد٠ در نوعی از اختلال روانی که به اختلال تجزیه ای و یا نام قدیمی آن٬ اختلال چند شخصیتی معروف می باشد٬ فرد بمنظور غلبه بر اضطراب خویش در قالب شخصیت و یا شخصیت های غیر واقعی قرار می گیرد ٬

یاد فیلمی افتادم به نام سی بل٠ فبلم موضوع زندگی دختر جوانی است به نام سی بل که به علت مشکلات و آشفتگی های روانی تحت درمان قرار دارد٠ درمانگر پس از انجام مراحل تشخیصی در می یابد که سی بل دارای شانزده شخصیت متفاوت با اسم های گوناگون در درون خویش است٠ نکته قابل تعجب٬ وجود شخصیت های بسیار متضاد درکنار یکدیگر می باشد٠ به عنوان مثال در بعضی مواقع سی بل در قالب شخصیتی به نام ویکی قرار می گیرد که فردی با اعتماد بتفس بالا است و یا ونسا٬ کسی که عاشق موسیقی است و رفتاری نمایشی دارد و یا پگی٬ کودکی که همواره هراسان و مضطرب انگشتش را می مکد و به جستجوی پناهگائی می گردد٠ درمانگر از طریق کاووش در ناخودآگاه سی بل درمی یابد که وی کودکی دردناکی را پشت سر گذارده است٠ مادر سی بل که با فلش بک های فیلم به بیننده شناسانده می شود خود دارای اختلال شدید روانی است٠ مادر بیمار٬ سی بل کوچک و بی پناه را مورد آزارهای جسمانی و خشونت زبانی شدید و فراتر از تحمل کودک قرار می دهد٠ واکنش سی بل در مقابله با رفتارهای جنون آمیز مادر٬ مکیدن انگشت و پنهان شدن در گوشه ایی برای مصون ماندن از آزارهای او بوده است٠

شکل گیری اختلال چند شخصیتی در دوران کودکی آغاز میشود وهمواره با خشونت های جسمانی و کلامی و در بعضی موارد آزارهای جنسی همراه می باشد٠ این قربانیان خردسال در طول مراحل رشدی شان سعی می نمایند با گریز از شخصیت واقعی شان و به عبارتی دیگر دوری از خاطرات تلخ و قرار دادن خود در قالب شخصیت و یا شخصیت های دیگر اینگونه خود را از تهدید و اضطراب جانسوز رهایی بخشند٠ با استفاده از این مکانیسم فرد می پندارد که شخص دیگری است و این گذشته وحشتناک هرگز برای او اتفاق نیافتاده است. استمرار در استفاده از این مکانیسم دفاعی کم کم مرز بین خیال و واقعیت مخدوش شده و شخصیت های تخیلی تبدیل به شخصیت های واقعی میگردند و در موقعبت های گوناگون در فرد جلوه می نمایند٠

کلام آخر ابنکه٬ تعارض و تضاد در شخصیت می تواند نشان از اضطراب و احساس تهدیدی درونی باشد٠ تفاوت فاحش در رفتار و گفتار از یک سو و قضاوت مان نسبت به دیگران از سوی دیگر مکانیسم دفاعی است تا دیگران از اضطراب درونمان آگاه نشوند.

علی خدامی

2008-08-09T23:55:00.000-07:00

روانشناسی چیست و روانشناس کیست؟

همیشه دلم می خواست که روزی وکیل زبردستی شوم. در رویاهای جوانی ام همواره خود را در

کسوت وکالت٬ در صحن دادگاه و در حال ایراد خطابه ای در دفاع از موکلم تجسم می کردم٬

درست مثل فیلم ها. تا اینکه کنکور شد و من در حقوق قبول نشدم و به جای آن در روانشناسی

پذیرفته شدم.

در آغاز فقط به دلیل اینکه تحصیلات عالیه خواهم داشت و مدرکی خواهم گرفت٬ وارد دانشگاه و رشته

روانشناسی شدم. اما پس از گذشت مدتی که همدیگر را فروید و یونگ خطاب میکردیم و یکی

دو سالی گذشت به این باور رسیدم که چه حرفه و یا علمی می توان یافت پر معناتر و زیباتر از

یاری رساندن به جانهای بیقرار و پریشان خاطر.

از روانشناسی بسیار آموختم. آموختم که دیگران را بدون شرط دوست داشته باشم. دریافتم که

اگر همگان خوب نیستند و اگر هستند کسانی که دیگران را دوست ندارند و دوستی نمی کنند٬ در

کودکی شان طعم دوست داشتن و دوست داشته شدن را نچشیده اند. اینان نه بزرگسالان بلکه

خردسالانی هستند نیازمند محبت.

روانشناسی علم عشق ورزیدن به انسان است. روانشناسی دستاوردی است که مفهوم انسانیت

را در لابلای سطور هر برگ از هر کتابش می توان یافت و ندیده ام روانشناسی را که از زخم

های مراجع اش٬ خراشی بر نداشته باشد. روانشناسی را نمی توانم بیابم که در سراسر زندگی

حرفه ای اش از کنار درد و رنج مراجع اش بگذرد بی آنکه قسمتی از وجودش را تاوان

بهبودیش نکرده باشد. چقدر توان باید داشت تا سرگذشت غم انگیز تجاوز پدری به دخترش را

از زبان مادرش شنید و یا مادر بیماری را دید که در اثر جنون یگانه فرزندش را با دست های

خویش خفه کرده است و زخم برنداشت و وجودش آهسته آهسته همچون شمع ذوب نگردد.

آری روانشناسی علم کمک به انسان دردمند است و من خوشحالم که حقوق قبول نشدم.

2008-05-10T16:35:00.000-07:00

فیل

از خصوصیات برجسته انسان بودن حس نوع دوستی و یاری رساندن او به همنوعانش می باشد. ﺁدمی به لحاظ ساختار جسمانی و روانی اش در گروه و به صورت جمعی زندگی می نماید. وی از اولین روزهای زندگی اش اجتماعی شدن را از طریق مادر میﺁموزد. مادر به عنوان یگانه منبع ارضاء نیازهای فیزیکی و روانی کودک موجب ﺁشنایی او با دنیای پیرامونش و همچنین افراد دیگر می گردد. نوازش کردن نوزاد و در ﺁغوش فشردنش توسط مادر دوست داشتن را به او می ﺁموزد. این همان اولین گام اجتماعی شدن انسان است. هر چه تجربیات اولیه کودک از ارتباطات خوشایند تر و دلپذیرتر باشد٬ نگرش او به دنیای خارج از خود مثبت تر می باشد. با طی شدن فرایند رشد کودک و ورود او به مراحل دیگر زندگی مانند نوجوانی٬ جوانی و بزرگسالی نگرش و قضاوت او نسبت به دیگران شکل گرفته و اساس تعاملات بعدی وی را تشکیل می دهد.

همانگونه که می دانیم باورها و الگوهای رفتاری والدین بر نحوه ازرشیابی فرد از دیگران تاثیر بسزائی دارد. انتقال حس بدبینی و سوء ظن به دیگران در غالب پند و اندرز از طرف والدین٬ موجب ایجاد حس بد گمانی و به صورت شدیدتر ﺁن شکل گیری شخصیت پارانوئیدی می گردد.
در مقابل٬ توصیه والدین به نوع دوستی٬ احترام و کمک به دیگران باعث بوجود ﺁمدن شخصیتی نوع دوست٬ فداکار و سالم می شود. انسان هایی مانند مادر ترزا و گاندی که سیر خود شکوفایی مورد نظر ابراهام مازلو را
به زیبایی تمام طی نمودند.

بد نیست که داستانی را برایتان بگویم که بی ارتباط هم با موضوع این یادداشت نیست. سال قبل سفری داشتم به کالگری٬ شهری در ایالت ﺁلبرتا کانادا. به دنبال جاذبه های توریستی شهر بودیم که گذرمان به باغ وحش کالگری افتاد که ظاهراً یکی از مطرح ترین مراکز ﺁموزش حیات وحش نیز می باشد. در حین بازدید از قسمتهای مختلف٬ به محوطه ای که فیل ها را در ﺁن نگهداری می کردند٬ رسیدیم و همزمان یکی از کارشناسان شروع به دادن اطلاعاتی در مورد نحوه زندگی این نوع حیوان نمود. این فرد سخنان خود را با بیان داستان واقعی در مورد فیلی که در ﺁفریقا زندگی می کرد٬ ادامه داد. از این قرار که فیلی خرطومش را در حادثه ایی از دست می دهد. می دانید فیل بدون خرطوم که وسیله خوردن غذا و نوشیدن ﺁب است قادر به ادامه حیات نیست. لذا فیل های دیگر مسئولیت خوراندن و نوشاندن٬ و حتی شستشوی او را به عهده می گیرند تا حیوان بیچاره قادر به ادامه زندگی باشد.

اگر بگویم که پس از شنیدن این داستان شدیداً تحت تاثیرقرار گرفته و اشک در چشمانم حلقه زد٬ غلو نکرده ام. نا خود ﺁگاه به یاد انسان هایی افتادم که چگونه نسبت به زندگی و رنج دیگران بی تفاوت بوده و تنها به فکر هم و غم خویش می باشند. براستی که بعضی از انسانها از نظر تکاملی در رده پائین تری نسبت به دیگر جانداران قرار دارند. اینجور فکر نمی کنید؟

2008-05-08T16:23:00.000-07:00

رفتار نو؟

شاید بهترین تعریفی که تا کنون از روانشناسی ارائه شده همان تعریف هلیگارد باشد که می گوید "روانشناسی علم بررسی رفتار و فرایندهای ذهنی است". از ﺁغاز عمر کوتاه روانشناسی به عنوان یک علم جدید که اندکی بیش از یک قرن از ﺁن نمی گذرد٬ این موضوع که رفتار بشر ذاتی و یا اکتسابی است همواره محل بحث بوده است. تابع محیط و یا توارثی بودن رفتار باعث به وجود ﺁمدن رویکردها و مکاتب مختلفی در این شاخه از علم گردید.

بعضی از این مکاتب رفتار را ناشی از یادگیری هایی که از دوران کودکی شروع و در طول زندگی ادامه می یابد دانسته و عقیده دارند که انسان رفتارها را می ﺁموزد. برخی دیگر معتقدند انسان با مجموعه ای از توانائی ها و محدودیت ها به دنیا می ﺁید و رفتارهای او نیز ناشی از همین عوامل ژنتیکی است. گروه دیگری نیز بیان می دارند که باورها و شناخت انسان عامل تعیین کنندهً رفتارهای وی می باشد.

هر یک ازاین دیدگاه ها برای اثبات نظریات خود تحقیقات وسیعی را انجام داده اند که هر یک بسیار ارزشمند و روشنگر بوده است. هر چند که امروزه اکثر روانشناسان بر این باورند که دیدگاه های مختلف در خصوص ماهیت رفتار درست می باشند اما هیچ یک کامل نیستند و به منظور شناخت و تبیین ﺁنچه که رفتار می نامیم به مجموعه ای کامل از همه این نظریات نیازمند یم.

اما رفتار نو٬
رفتار نو تلاشی است تا با نگاهی روانشناختی رفتار را از زوایای فردی٬ اجتماعی و فرهنگی مورد بررسی قرار دهد. پالایش رفتار از طریق نقد الگوهای موجود و سعی در یافتن و نزدیکتر شدن به الگوهای بهنجار انگیزه اساسی می باشد. رفتار انسان امروزی که در بین دو قطب ناخوداگاه جمعی و باورهای غبارﺁلود گذشتهً کهن(ﺁرکه تایپ) از یک طرف و نگرش خود محوری و فردیت گرایی افراطی(نارسیسیزم) دنیای مدرن از جهت دیگر سرگردان می باشد٬ بیش از هر زمان دیگر نیازمند بازبینی و بررسی می باشد.